Wachten gaat ten koste van het potentieel

30 september 2026 - geschreven door Hasan

Hasan vluchtte uit Jemen en woont nu op een van de locaties van het AZC in Eindhoven. Hij werd eerst zelf begeleid door een mentor van Wasbeer & Pauw. Inmiddels werkt hij op een van de AZC-locaties en staat hij anderen bij. Hier vertelt hij zijn verhaal.

Toen ik klein was, droomde ik ervan om ingenieur te worden. Ik hield van leren en wilde iets opbouwen waar ik trots op kon zijn. Mijn grote wens: een eigen bedrijf in de elektrotechniek. 

Maar toen begon de oorlog in Jemen en veranderde alles. Ik was elf jaar. Terwijl ik les volgde op school, klonken bombardementen op de achtergrond. Angst werd een vast onderdeel van het dagelijks leven. Toch wilde ik koste wat kost blijven studeren. Gelukkig steunde mijn familie me altijd om mijn dromen niet op te geven. Ik bleef geloven in een betere toekomst.  

Daar hield ik me aan vast. Ook op het moment dat ik op mijn drieëntwintigste in Nederland aankwam - of misschien júist toen. Ik wilde de taal leren, werken, mezelf verder ontwikkelen en iets teruggeven aan de samenleving. Hier zou ik eindelijk opnieuw beginnen. 

Inmiddels wacht ik al bijna drie jaar in wat ze een ‘noodopvang’ noemen. Een grote witte tent aan de rand van Eindhoven. Bij harde regen lekt het binnen. Er zal iets nieuws gebouwd worden, zeggen ze. Niemand weet precies wanneer. Geen privacy, geen rust die een mens nodig heeft om vooruit te kunnen kijken. Iedere dag lijkt op de vorige. Wachten op een brief. Wachten op een beslissing. Wachten op een toekomst waarvan je niet weet of, en wanneer, die begint.  

We verblijven er met 250 mensen in totaal. We mogen van geluk spreken, horen we steeds. In tegenstelling tot in veel andere asielzoekerscentra, worden hier taallessen aangeboden, is er een dagprogramma en helpen ze ons met werk vinden. Dat helpt. Natuurlijk helpt dat: een ritme in de dag, afleiding, met geluk een beetje geld verdienen. 

Maar de onzekerheid over wel of niet mogen blijven begint op te breken. Waarom zou je elke ochtend je bed uitkomen om Nederlands te leren, terwijl je geen idee hebt of je hier over een jaar (twee? drie?) nog woont.  

De afgelopen jaren ontmoette ik in die witte tent veel mensen die mij diep hebben geraakt. Ik leerde artsen kennen, ingenieurs, leraren en mensen met universitaire opleidingen. Mensen die ooit verantwoordelijkheid droegen, bedrijven hadden, of een vak beheersten. Toen zij hier aankwamen, wilden zij net als ik opnieuw beginnen. Ze wilden leren, werken en bijdragen. 

De afgelopen jaren ontmoette ik in die witte tent veel mensen die mij diep hebben geraakt. Ik leerde artsen kennen, ingenieurs, leraren en mensen met universitaire opleidingen. Mensen die ooit verantwoordelijkheid droegen, bedrijven hadden, of een vak beheersten. Toen zij hier aankwamen, wilden zij net als ik opnieuw beginnen. Ze wilden leren, werken en bijdragen.

Maar langzaam zag ik iets veranderen. 

Niet in één dag. Niet in één maand. 

Heel langzaam. 

De energie verdween uit hun ogen. Plannen werden één voor één on hold gezet.  Sommige mensen trokken zich steeds verder terug. Niet omdat zij niet wilden, maar omdat jarenlang wachten alle energie uit je zuigt. Als je iedere dag moet wachten zonder te weten wanneer je leven van de pauzeknop mag, raak je jezelf vanzelf kwijt.  

Ondertussen voel je hoe er buiten de witte tent over ‘ons’ gedacht wordt. Ze zien iemand die de taal nog niet goed spreekt en denken soms onbewust dat die persoon daarom weinig kan. Maar taal zegt niets over intelligentie. Achter gebrekkig Nederlands kan een ervaren arts schuilgaan, een succesvolle ondernemer of een briljante ingenieur. Wanneer iemand zijn taal verliest, lijkt het soms alsof hij ook een deel van zijn identiteit verliest. 

Wij zijn niet gevlucht omdat wij een comfortabel leven zochten. Wij zijn gevlucht voor een snelle dood. Die snelle dood heeft hier plaatsgemaakt voor het langzaam sterven van hoop, talent en toekomst.  

Zo hoeft het niet te gaan. 

Nederland beschikt over duizenden mensen die willen leren, werken en iets betekenen voor de maatschappij. In plaats van hen jarenlang te laten wachten, kunnen hun kennis, talenten en motivatie worden benut. Dat is niet alleen beter voor de mensen zelf, maar ook voor de samenleving. 

Achter elk dossiernummer zit een mens. Laten we dat niet vergeten. Iemand met herinneringen, talenten, dromen en de wens om weer van waarde te zijn.